Hipochondria – co to znaczy i jakie są jej objawy?

Hipochondria – co to znaczy i jakie są jej objawy?

pexels-gustavo-fring-3985172

Hipochondria oznacza lęk o własne zdrowie. Osoba cierpiąca na to zaburzenie psychiczne jest głęboko przekonana o posiadaniu poważnej choroby lub skłonnościach do jej nabycia. Przeświadczenie to utrzymuje się, mimo zapewnień ze strony lekarza, że nie ma jakichkolwiek przesłanek, które sugerowałyby występowanie poważnej patologii. Zdarza się, że hipochondria współistnieje z chorobą somatyczną. Pacjent znacznie mocniej przeżywa jednak wówczas lęk przed chorobą, niż towarzyszące schorzeniu objawy.

Potocznie mówi się, że hipochondryk wpędza się w chorobę, koncentrując się nadmiernie na tematach, związanych ze zdrowiem. Permanentny lęk o własną kondycję psychofizyczną skutkuje nadinterpretowaniem pospolitych objawów i częstymi wizytami u lekarzy rozmaitych specjalizacji. Niestety, na tej liście zwykle nie ma psychiatry. Aby zrozumieć, czym jest hipochondria, musimy odróżnić łagodny oraz umiarkowany stopień nasilenia lęku o własne zdrowie, który pełni funkcję ochronną, motywując nas do korzystania z pomocy medycznej w sytuacjach uzasadnionych (np. odczuwanie bólu w klatce piersiowej u osób po przebytym zawale serca), od zaburzenia psychicznego, gdy ciężki lęk o zdrowie jest nieproporcjonalny do ryzyka medycznego.

Uporczywy, ekstremalny lęk przed chorobą bardzo często prowadzi do osobistego cierpienia, zaburzeń funkcjonowania społecznego i zawodowego, wypadania z ról, a także nadmiernego korzystania z usług medycznych.

 

Hipochondria – co to za choroba?

Zgodnie z klasyfikacją zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) pejoratywnie odbierany termin hipochondria został zastąpiony w Stanach mianem IAD – zaburzeń z lękiem przed chorobą (z ang. illness anxiety disorder). To zaburzenia somatyzacyjne, wyzwalaczem których może być usłyszana, przeczytana lub obejrzana w środkach masowego przekazu informacja o danej chorobie.

 

Hipochondryk pisze czarne scenariusze

Kim jest hipochondryk? Osoba, cierpiąca na zaburzenia z lękiem przed chorobą, sprawia wrażenie umierającego. Nadmiernie koncentruje się na sygnałach z ciała i fizjologicznych odczuciach, najczęściej z układu trawiennego i krążenia, na tej podstawie tworzy błyskawicznie czarne scenariusze.

Hipochondryk jest gotowy na wystąpienie nowych objawów poważnej choroby fizycznej (zawał, udar, nowotwór), czemu zawsze towarzyszy ciągłe poszukiwanie dowodów na istnienie choroby. Każde, najdrobniejsze odstępstwo od normy lub powszechną dolegliwość uważa za oznaki patologii. Bardzo się boi i stale oczekuje pomocy, a to nie pozwala na zdrowe funkcjonowanie w społeczeństwie.

 

Hipochondria – objawy zaburzenia

 

 

pexels-andrea-piacquadio-3812745 (1)

 

Jakie są objawy hipochondrii? Obok ciężkiego lęku o własne zdrowie, któremu mogą towarzyszyć dolegliwości somatyczne, przesłanką do rozpoznania zaburzenia psychicznego jest podważanie lub odrzucanie przez pacjenta zapewnień lekarzy o braku podstaw do rozpoznania choroby. Zdarza się, że dobre wyniki badań przynoszą hipochondrykowi otuchę, jednak w kolejnych dniach zaczynają narastać w nim wątpliwości, co do rzetelności tych wyników oraz kompetencji lekarza. Wniosek jest jeden – trzeba poszukać innego specjalisty i powtórzyć wszystkie badania. Ewentualnie chory uzna, że grozi mu zupełnie inna, równie groźna choroba.

 

Na czym polega leczenie hipochondrii?

Leczenie hipochondrii jest trudne. Rekomendowaną i przynoszącą najlepsze efekty metodą leczenia ciężkiego lęku przed chorobą jest zastosowanie psychoterapii. CTB, a więc terapia poznawczo-behawioralna (z ang. cognitive behavioral therapy), powinna być krótkoterminowa, zorientowana na problem, aby przerwać mechanizm błędnego koła u pacjenta, który wciąż wchodzi w rolę

chorego.

Skuteczna może okazać się terapia rodzinna, gdy objawy hipochondrii powodują złe funkcjonowanie całej rodziny pacjenta oraz psychoterapia systematyczna (długoterminowa), restrukturyzująca, to jest prowadząca do zmiany niektórych elementów osobowości. Warto również podkreślić, że wpływ na leczenie może mieć dobry kontakt terapeuty z lekarzem pierwszego kontaktu.

Co ważne, hipochondrii towarzyszą zwykle inne zaburzenia, m.in.:

  • zaburzenia nastroju z depresją na czele,
  • zaburzenia lękowe, w tym lęk napadowy i uogólniony, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne,
  • zaburzenia osobowości.

Szacuje się, że w ponad 50 proc. przypadków hipochondria współwystępuje z lękiem uogólnionym, natomiast u 15−30 proc. pacjentów z hipochondrią mogą pojawiać się choroby somatyczne. Badania wskazują, że typowe objawy zbliżają hipochondrię najbardziej do zaburzeń lękowych. Intruzyjne myśli i powtarzalność zachowań kojarzymy z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, a nadmierne skupienie na objawach, katastrofizację, fałszywe interpretacje objawów fizjologicznych łączą ją z lękiem panicznym. Ponadto, dla hipochondryka ważne są również zachowania zabezpieczające, czyli rytuały w poszukiwanie otuchy.

Psychoterapia jest sprawdzoną metodą walki z ciężkim lękiem przed chorobą. Hipochondrię można i trzeba leczyć pod okiem specjalisty, aby znacząco wpłynąć na jakość codziennego życia.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD) – jak leczyć?

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD) – jak leczyć?

 

sammy-williams-7vABBrkzzlk-unsplash

 

Na OCD, czyli zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, cierpi ok. 2-3 proc. populacji. Niemal wszystkie osoby z tym zaburzeniem psychicznym zmagają się z trudnościami w relacjach z innymi ludźmi, wynikającymi głównie z zaniżonej samooceny. Sprawdź, jak leczyć zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD) i co jest ich przyczyną.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (z ang. obsessive-compulsive disorders – OCD) to zaburzenie psychiczne, w którym osoba odczuwa potrzebę wielokrotnego wykonywania pewnych czynności (zwanych kompulsjami) lub ma pewne powtarzające się myśli (zwane obsesjami), co sprawia poważne trudności w życiu codziennym i może znacząco upośledzać jej psychospołeczne funkcjonowanie.

O wadze tego problemu w wymiarach indywidualnym, rodzinnym i społecznym świadczą dane statystyczne:

  • na OCD cierpi około 2–3 proc. populacji,
  • niemal wszystkie osoby z OCD przeżywają trudności w relacjach z innymi ludźmi,
  • 92 proc. chorych ma kłopot w nawiązaniu relacji z powodu zaniżonej samooceny,
  • 73 proc. pacjentów doświadcza problemów w rodzinie,
  • 62 proc. – w przyjaźni, co wiąże się z ryzykiem rozstania,
  • blisko połowa chorych ma problemy w sferze zawodowej,
  • 58 proc. ma kłopot z kontynuowaniem nauki,
  • 47 proc. nie może utrzymać pracy,
  • 40 proc. osób jest do pracy niezdolnych,
  • 13 proc. osób podejmuje próbę samobójczą, w wyniku cierpienia z powodu natręctw,
  • ponad 90 proc. osób z OCD wykazuje również objawy innych zaburzeń psychicznych, w tym: depresji, zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, zaburzeń jedzenia, lękowych, osobowości i schizofrenii, co znacznie utrudnia diagnozę i leczenie.

Niestety, badania wskazują, że osoba cierpiąca na OCD zaczyna szukać pomocy dopiero średnio ok. 10 lat od wystąpienia pierwszych objawów, a 17 lat mija zanim wdrożona zostanie właściwie dobrana terapia.

 

Objawy OCD – choroba, której się wstydzimy

Objawy OCD są wstydliwe, powodują zaniżenie samooceny, a toczące się dyskusje na temat samej natury natręctw, a dokładnie tego, czy są one przejawem, konsekwencją czy przyczyną zaburzeń lękowych, zaowocowały zmianami w amerykańskiej klasyfikacji chorób DSM-5. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne zaliczane są tradycyjnie do zaburzeń lękowych. W DSM-5 weszły jednak w skład odrębnej grupy chorób pod nazwą „Zaburzenia Obsesyjno-Kompulsyjne i Pokrewne” (obsessive-compulsive and related disorders – OCRD). Obok OCD do tej grupy należą również cztery inne, powiązane zaburzenia:

  • zniekształcenie obrazu własnego ciała (dysmorfofobia),
  • impulsywne wyrywanie włosów (trichotillomania),
  • patologiczne zbieractwo (syllogomania),
  • patologiczne skubanie skóry (dermatillomania, przeczosy psychogenne).

Samo OCD jest bardzo złożonym zaburzeniem, o niezmiernie różnorodnych objawach. Symptomy zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego możemy jednak w pewien sposób pogrupować na:

  • czyszczenie – obsesje zanieczyszczenia i kompulsje czyszczenia, mycia,
  • symetria – obsesje symetrii oraz kompulsje powtarzania, porządkowania i liczenia,
  • zakazane myśli lub tabu, np. obsesje agresywne seksualne lub religijne i związane z nimi kompulsje – zachowania neutralizujące,
  • krzywda, np. obawy przed zrobieniem krzywdy sobie lub innym i kompulsje sprawdzania,
  • codzienne aktywności, w tym m.in. pozostawianie otwartych drzwi, włączonego gazu, potrzeba posiadania informacji lub pamiętania tablic rejestracyjnych, reklam itp., natrętnego skupienia na funkcjach organizmu (tzw. obsesje somatyczne), intruzywnych, nieagresywnych wyobrażeń i myśli, przesądów (czarny kot przebiegł mi drogę), szczęśliwych lub pechowych numerów, kolorów.

Warto przy tym rozróżnieniu pamiętać, że pacjenci często mają objawy z więcej niż tylko jednego podtypu.

 

Jak leczyć OCD?

 

victoria-volkova-OUUFrjjhGHc-unsplash

 

Leczenie OCD obejmuje farmakoterapię, psychoterapię (terapię poznawczo-behawioralną, z ang. cognitive-behavioural therapy – CBT) i psychoedukację. W OCD z przewagą natręctw psychoterapia wydaje się mieć przewagę nad oddziaływaniami farmakologicznymi.

Najskuteczniejszą i najpowszechniej stosowaną formą psychoterapii w przypadku zaburzeń kompulsywno-obsesyjnych jest ERP – ekspozycja na bodziec i powstrzymanie reakcji (z ang. exposure with response prevention), uznawana za metodę czysto behawioralną. Badania wykazują, że ERP przyczynia się do ogólnego zmniejszenia nasilenia kompulsji. Szczególnie dobre wyniki zaobserwowano u osób, zmagających się z lękiem przed zabrudzeniem. Efekty u pacjentów, którzy przeszli terapię metodą ERP do końca, utrzymują się przez co najmniej dwa lata po jej zakończeniu.

Nowsze teorie podkreślają rolę uczenia hamowania, tolerancji negatywnego afektu, zmiany przekonań związanych z bodźcami lękotwórczymi oraz samym lękiem. Kolejną formą psychoterapii, która przynosi korzyści chorym z OCD, jest ACT –terapia akceptacji i zaangażowania (z ang. acceptance and commitment therapy), która polega na uczeniu pacjentów obserwowania nieprzyjemnych myśli bez reagowania na nie oraz na nadawaniu priorytetu aktywności zorientowanej na wartości. To tzw. trzecia fala psychoterapii poznawczej – forma metapoznawcza, która zakłada, że wyższe procesy poznawcze umożliwiają modyfikację przekonań na temat objawów (np. roli i znaczenia obsesyjnych myśli).

Pamiętaj, że pierwszym krokiem do uzyskania pomocy jest zgłoszenie się do psychiatry. Wspólnie z ekspertem rozpoczniesz proces diagnozowania oraz wyboru najskuteczniejszych metod leczenia. Objawy OCD, czyli zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, można efektywnie minimalizować, aby w pełni cieszyć się życiem.

Kto to jest introwertyk – czym cechują się introwertycy?

Kto to jest introwertyk – czym cechują się introwertycy?

 

laurenz-kleinheider-OsC8HauR0e0-unsplash

 

Kto to jest introwertyk? To osoba obdarzona bogatym światem wewnętrznym, skupiona na własnych przeżyciach i powściągliwa w kontaktach z innymi ludźmi. Wysoki poziom samoświadomości oraz koncentracja na myśleniu sprawiają, że introwertyk może być świetnym analitykiem – spokojnym, odpowiedzialnym i odpornym na stres. Introwertyk potrzebuje do pracy pełnego skupienia i ciszy. Jakimi cechami wyróżnia się w związkach i dlaczego warto mieć w nim przyjaciela? Sprawdź, co psychologia mówi o tym typie osobowości.

Jaki jest introwertyk? Zacznijmy od tego, że umiejętność rozróżniania cech innych ludzi sprawia, że potrafimy się ze sobą skutecznie porozumiewać, pracować i wiązać w pary. Typizacja zachowań to jednak bardzo duże uproszczenie złożonej natury człowieka. Czym zatem jest osobowość? Teorii jest mnóstwo. Hipokrates, jako jeden z pierwszych myślicieli, dostrzegł różnice w zachowaniu ludzi. Na podstawie teorii humoralnej, według której zachowanie równowagi w organizmie warunkuje poziom czterech podstawowych cieczy, soków: krwi, śluzu, żółci, czarnej żółci (prawdopodobnie krwi żylnej), wyodrębnił określone typy temperamentu:

  • sangwiniczny,
  • flegmatyczny,
  • choleryczny,
  • melancholiczny.

Według Hipokratesa, przewaga jednego z czterech soków decydowała o tym, jakim temperamentem obdarzony był dany człowiek. Znaną do dziś teorię temperamentów na tej podstawie rozwinął później Galen. Badania nad osobowością prowadzili również m.in.: Raymond Cattell, Hans Eysenck, Karen Horney, Harry Sullivan. Do dziś jednak nie powstała jednolita teoria, opisująca kształtowanie się, organizację i zasady funkcjonowania osobowości. Do najważniejszych konceptualizacji należą:

  • teorie czynnikowe (Cattell, Eysenck),
  • teorie konstytucjonalne (Kretschmer, Sheldon),
  • teorie organicystyczne (Goldstein, Angyal),
  • teorie dynamiczne (Freud, Jung,  Adler, Erikson),
  • behawiorystyczne teorie społeczne uczenia się (Watson, Dollard),
  • teorie poznawcze (Kelley). 

Nowsze ujęcia kładą nacisk na to, że o ostatecznym kształcie osobowości człowieka nie decydują ani czynniki biofizyczne, ani zewnętrze, lecz aktywność samej jednostki – autonomicznego podmiotu, który ma zdolność do samodzielnej oceny siebie i otoczenia, dążący do tego, aby oddziaływać na to otoczenie, zgodnie z wytworzonymi przez siebie celami i programami. 

Co więcej, według współczesnych naukowców, osobowość sama przez się nie determinuje postępowania człowieka. Wskazuje tylko, jak interpretujemy i oceniamy to, z czym mamy do czynienia. Warunki, w których żyjemy, wpływają więc w znacznym stopniu na nasze zachowanie.

Typy osobowości – introwertyk

 

introwertyk typ osobowosci

 

Autorem najpopularniejszej teorii, opisującej typy osobowości i wprowadzającej do nauki pojęcia introwertyzm oraz ekstrawertyzm, jest szwajcarski psycholog i psychiatra Carl Gustav Jung. Co warto wiedzieć o osobowości, według Junga i czym się charakteryzują jego typy psychologiczne?

Badając strukturę osobowości, Jung wskazał na istnienie:

  • ja prywatnego,
  • persony – maski, którą prezentujemy innym ludziom, jako przejaw adaptacji ego do życia w społeczeństwie,
  • anima i animus – pierwiastków męskich i żeńskich, gdzie anima to żeński aspekt osobowości mężczyzn, animus zaś to męski pierwiastek w kobietach.

W koncepcjach Junga bardzo ważne są wreszcie pojęcia ekstrawersji i introwersji, stanowiące bieguny jednego wymiaru. Obie tendencje odnajdują jedność w jaźni. Według Juga bowiem przez całe życie poszukujemy pełni, Integrując sprzeczności.

 

Kim jest introwertyk?

 

Introwertyk, zgodnie z teorią Junga, zwraca się ku sobie, ku swojemu wnętrzu. Staje się niepewny, refleksyjny i ostrożny. Ekstrawertyk zaś kieruje się w większym stopniu na zewnątrz, ku światu, uwielbia kontakt z innymi ludźmi. Choć może się to wydawać skomplikowane, te dwa typy osobowości oddają nasza życiową energię i sposób patrzenia na siebie oraz otoczenie. Niejako uzupełniają się, tworząc całą plejadę cech osobowości. 

Zastanawiasz się, czy skrajny introwertyzm może prowadzić do życia w samotności? Pamiętaj, że mówimy o pewnym zestawie cech, a nie zaburzeniach. Bardzo często jeden człowiek może przejawiać cechy, przypisywane kilku typom osobowości, a to znaczy, że umiejętnie ocenia siebie, stara się dobrze funkcjonować w społeczeństwie, szukają owej pełni, życia w równowadze.

Zamykanie kogokolwiek w szufladce introwertyka nie pomoże Ci w głębszym zrozumieniu istoty ludzkiej natury. To jedynie punkt wyjścia do odkrywania indywidualnego potencjału każdej jednostki, co wymaga poświęcenia jej czasu i uwagi.

Czym cechują się introwertycy?

 

vladimir-fedotov-iOfDBgrxht0-unsplash (1)

 

Choć introwertycy sprawiają wrażenie wycofanych i nieśmiałych, potrafią budować bardzo głębokie i trwałe relacje, oparte przede wszystkim na zrozumieniu wzajemnych potrzeb i wartości. Introwertycy cenią bliskość i rozmowy w cztery oczy, są bardzo dobrymi słuchaczami, zapamiętują i analizują to, co mówi druga osoba

Chcesz wiedzieć, czym wyróżnia się introwertyk? Oto jego główne cechy:

  • bogaty świat wewnętrzny,
  • dystans do siebie i innych,
  • wysoki poziom samoświadomości i chęć rozwoju,
  • w dzieciństwie zabawy, opierające się na wyobraźni,
  • szukanie pogłębionej wiedzy, 
  • wnikliwa analiza siebie i świata,
  • spędzanie czasu w samotności (gry, rysowanie, słuchanie muzyki),
  • poleganie na wewnętrznych zasobach, gdy pojawi się problem,
  • podejmowanie decyzji w oparciu o własne przekonania i wartości,
  • najpierw obserwacja, potem działanie,
  • powolne wchodzenie w nowe role i sytuacje,
  • odporność na społeczną presję.

 

Jak rozmawiać z introwertykiem?

 

Osobowość introwertyczna przejawia się u osób, które nie odnajdują się w grupie. Wolą spotkania w mniejszym gronie, przyjaźnią się głównie z jedną, dwoma osobami, budując przy tym bardzo głębokie więzi. Introwertycy potrzebują ciszy i spokoju, aby móc skupić się na rozmowie lub pracy. Na bieżąco analizują, zapamiętują i pozostawiają tylko dla siebie to, co usłyszeli. Czują się komfortowo przede wszystkim w towarzystwie najbliższych, gdzie często zupełnie znika ich wycofanie.

Poświęcając czas introwertykowi, dając mu komfort postępowania zgodnie z jego wartościami, masz szansę zbudować piękną relację na całe życie. Pamiętaj, że osobowość to coś więcej niż typ, który w wąski sposób próbuje zamknąć to, jacy jesteśmy. Przejawiamy jedynie pewne skłonności do zachowywania się w określony sposób, w zależności od sytuacji. W rzeczywistości czyni nas to wyjątkowymi, a nie typowymi osobami.

Jakie są objawy nerwicy oraz kiedy atakuje?

Jakie są objawy nerwicy oraz kiedy atakuje?

objawy nerwicy

 

Duszę się, zaraz zemdleję, mam zawał, umieram – to charakterystyczne obawy, które towarzyszą atakom paniki. Osoby, które cierpią na nerwicę lękową, mówią, że to najgorsze doświadczenie w ich życiu. Konsekwencją takiego zaburzenia w reagowaniu na pojawiające się trudności jest lęk antycypacyjny, który może prowadzić do utraty samodzielności społecznej. Dowiedz się, jakie są objawy nerwicy oraz kiedy atakuje. Zamiast wizyty u lekarza rodzinnego, wybierz dobrego psychoterapeutę, który pomoże ci przestać się bać. Nerwicę lękową można skutecznie leczyć.

Nerwica lękowa z atakami paniki jest zaburzeniem psychicznym, które objawia się szczególnie nasilonymi lub długotrwałymi odmianami reakcji na trudne sytuacje psychiczne i społeczne. Powoduje cierpienie, fizyczny ból, poczucie nieprzystosowania oraz ograniczenie swobodnego rozwoju osobowego. Pacjent najczęściej zdaje sobie sprawę z absurdalności swoich reakcji (natręctw, fobii) oraz braku podstaw do silnych reakcji somatycznych, ale mimo wszystko przeżywa związany z nimi lęk.

W obowiązującej obecnie klasyfikacji ICD-10 zaburzenia nerwicowe zostały zastąpione terminem zaburzeń lękowych, do których zaliczamy:

  • zaburzenia lękowe, w tym fobie,
  • zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (dawniej zwane nerwicą natręctw),
  • reakcje na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne,
  • zaburzenia dysocjacyjne (konwersyjne),
  • zaburzenia występujące pod postacią somatyczną.

W leczeniu nerwicy podstawową rolę odgrywa psychoterapia, która pozwala przerwać mechanizm błędnego koła (terapia poznawczo-behawioralna) poprzez zmianę zachowania i interpretacji własnych objawów oraz bodźców lękotwórczych. Psychoterapia pozwala również rozwiązać konflikty intrapsychiczne, które leżą u podłoża wielu zaburzeń z tej grupy.

Psychoterapia może różnić się:
  • celami – w zależności od głębokości i utrwalenia zaburzeń, wspólnie ze specjalistą pacjent pracuje nad eliminacją objawów nerwicy, rekonstrukcją wzorców zachowania lub przebudową osobowości,
  • czasem trwania – wyróżniamy terapie krótko- i długoterminowe,
  • kontekstem osobowym – pacjent może wziąć udział w terapii indywidualnej lub grupowej,
  • podejściem teoretycznym.

Najważniejsze w leczeniu nerwicy jest zgłoszenie się do psychoterapeuty po pomoc, zanim dojdzie do głębokiego lęku antycypacyjnego, a więc lęku przed atakami paniki, który może prowadzić do unikania sytuacji i miejsc stresowych, a nawet całkowitego odizolowania się od społeczeństwa oraz utraty kontroli nad własnym życiem.

Jak rozpoznać objawy nerwicy lękowej?

nerwica lękowa

 

Mogłoby się wydawać, że objawy nerwicy lękowej są na tyle wyraźne, że diagnoza nie powinna stanowić najmniejszego problemu. Niestety, pacjenci najczęściej skupiają się głównie na objawach somatycznych, kierując swoje kroki przede wszystkim do kardiologa lub neurologa. Gdy wyniki badań specjalistów nie potwierdzają choroby ciała, bardzo często pacjenci wypierają istnienie problemów o podłożu psychicznym.

Aby zdiagnozować atak nerwicy i uzyskać pomoc, warto wiedzieć, jakie są najczęściej występujące objawy lęku. Lekarz powinien poznać wszystkie okoliczności ataku nerwicy i na tej podstawie określić, czy potrzebna jest psychoterapia.

Trzy główne rodzaje objawów lęku

W trafnym rozpoznawaniu objawów nerwicy lękowej z atakami paniki wesprze cię nasz przewodnik. Wyróżniamy trzy główne rodzaje objawów lęku:

Objawy psychiczne i poznawcze

  • świadomość problemu
  • natrętne myślenie, obawy
  • natręctwa ruchowe
  • zaburzenia pamięci
  • problemy z koncentracją
  • subiektywnie odczuwalne zmiany w percepcji rzeczywistości (np. derealizacja)

Objawy fizyczne (somatyczne):

  • porażenia narządów ruchu lub pewnych ich części
  • przyspieszenie akcji serca, kołatanie serca
  • uczucie ucisku w klatce piersiowej
  • trudności z oddychaniem, wzrost ciśnienia tętniczego
  • brak czucia (anestezja, analgezja) pewnych obszarów skóry
  • zaburzenia widzenia i słuchu lub nadmierna wrażliwość na bodźce
  • drżenie całego ciała lub kończyn
  • napięciowy ból głowy, zawroty głowy
  • ból żołądka, serca, kręgosłupa
  • kołatanie serca, nagłe uderzenie gorąca, potliwość
  • zespoły objawów, charakterystyczne dla niektórych chorób lub stanów fizjologicznych, m.in. urojonej ciąży, zaburzeń mowy, zaburzeń równowagi, napadów drgawkowych, przypominających padaczkę
  • zaburzenia funkcjonowania organów wewnętrznych, biegunka, nudności, wymioty
  • zaburzenia seksualne, w tym np. zaburzenia erekcji, anorgazmia, wytrysk przedwczesny

Objawy behawioralne

  • pobudzenie ruchowe
  • osłupienie
  • sprawdzanie ciała
  • picie wody
  • picie alkoholu
  • branie narkotyków
Objawy nerwicy lękowej najczęściej nie pozwalają na pełne i zdrowe funkcjonowanie w społeczeństwie. Wiążą się z nimi również zaburzenia emocjonalne, w tym:
  • fobie – patologiczny lęk przed pewnymi przedmiotami (np. ostrymi narzędziami), zwierzętami (np. pająkami, myszami), sytuacjami (lęk przed otwartą przestrzenią – agorafobia, zamkniętą przestrzenią – klaustrofobia, lęk przed autobusami, tłumem, ekspozycją społeczną, wyjazdami),
  • lęk wolnopłynący, nieokreślony niepokój, nagłe napady lęku,
  • zaburzenia snu, głównie bezsenność lub koszmary,
  • brak motywacji, apatia, przygnębienie,
  • zanik zdolności odczuwania przyjemności (anhedonia),
  • stan podwyższonego napięcia, poirytowanie,
  • labilność emocjonalna.

Zastanawiasz się, jak wyglądają zawroty głowy przy nerwicy? Każdy organizm jest inny. Jedni odczuwają je jako wrażenie wirowania otoczenia, kołysania, inni mówią o uczuciu oderwania od ciała, oszołomienia i odrealnienia. Dla jeszcze innych zawroty głowy wiążą się z mroczkami przed oczami, osłabieniem i nudnościami. Właśnie dlatego osoba cierpiąca na nerwicę obawia się, że zemdleje lub dostanie zawału.

Silna nerwica, a także towarzyszące jej objawy neurologiczne, mogą prowadzić do unikania miejsc, związanych z atakami, izolowania się od społeczeństwa, wypierania problemów, a w skrajnych przypadkach – do całkowitego uzależnienia się od wsparcia osób trzecich.

Jakie są przyczyny nerwicy i ataków paniki?

 

francisco-gonzalez-M8UEJd58GcE-unsplash

 

Każdy z nas w mniejszym lub większym stopniu odczuwa lęk. Większość osób potrafi go jednak opanować i nie odczuwa przy tym bólu. Tymczasem dla osób z zespołem lęku uogólnionego, uczucie lęku jest w zasadzie stałe i wpływa na ich codzienne życie. Możemy wyróżnić dwie podstawowe przyczyny napadów lęku:

  • genetyczne (tzw. próg lękowy),
  • środowiskowe (zmęczenie, silny stres, choroba bliskiej osoby, narkotyki)

Jeśli zdajesz sobie sprawę, że lęk wpływa na Twoje codzienne życie lub powoduje dyskomfort, skontaktuj się z psychoterapeutą. Zdiagnozowanie zaburzeń lękowych nie należy do łatwych, ale leczenie przynosi wymierne skutki, znacząco poprawiając jakość życia pacjenta.